Ինչ են մտածում իռլանդացիները Հայաստանից կրած պարտության մասին

Սեպտեմբերի 9-ին Երևանում Իռլանդիայի հավաքականը 1:2 հաշվով նվաստացուցիչ պարտություն կրեց Հայաստանի հավաքականին աշխարհի 2026 թվականի առաջնության ընտրական փուլի խաղում։ Այս արդյունքը ոչ միայն անակնկալ էր, այլ իսկական վրդովմունքի փոթորիկ առաջացրեց իռլանդական ֆուտբոլային համայնքում՝ երկրպագուների, լրագրողների և նախկին խաղացողների շրջանում։ Շատերը չխնայեցին բառերը՝ հանդիպումը անվանելով «խայտառակություն», «աղետ» և «իռլանդական ֆուտբոլի պատմության ամենավատ արդյունք»։

ԶԼՄ-ների և բլոգերների արձագանքը

Ֆուտբոլային մեկնաբանները միակարծիք են․ Հայաստանից կրած պարտությունն ազգային թիմի հեղինակության ծանր հարվածն էր։

Football Joe բլոգը գրել է.

«Հայաստանի հաղթանակը Իռլանդիայի նկատմամբ ամենավատ արդյունքն է իռլանդական ֆուտբոլի պատմության մեջ։ Խաղի համատեքստը հաշվի առնելով՝ դժվար է ասել, որ երբևէ ավելի ծանր պարտություն է եղել»։

Attacking Football պարբերականն էլ ավելի կոշտ էր.

«Հայաստանը ցնցեց Հալգրիմսոնի թիմին, իսկ աշխարհի առաջնության ուղին փլուզվեց։ Արդյո՞ք սա վերջին տարիների ամենացածր մակարդակն է «կանաչազգեստ տղաների» համար»։

Irish Propaganda-ն զսպել չէր կարողանում զայրույթը.

«Այս Իռլանդիան խայտառակեց երկիրը։ Սարսափելի պաշտպանություն, թույլ կիսապաշտպանություն, անհաջող մարտավարություն։ Ոչ մի արդարացում չեմ ուզում լսել։ Քարոզարշավը մեռած է հենց սկզբից»։

BoyleSports-ի վերլուծաբանները հավելել են.

«Մութ օր Իռլանդիայի համար։ Հայաստանից 1:2 հաշվով կրած պարտությունը փաստորեն խաչ քաշեց աշխարհի առաջնության երազանքների վրա։ Սա պատմական պարտություն էր»։

Նախկին խաղացողների կարծիքը․ «չկա կիրք, չկա բնավորություն»

Նախկին ֆուտբոլիստները նույնպես խիստ էին։

Գլեն Ուելանը խաղացողների ընտրությունն անվանել է «դիլետանտական»։

«Սա այն խաղն էր, որում մենք պարտավոր էինք հաղթել։ Ֆուտբոլիստները պիտի սողալով դուրս գային դաշտից՝ իմանալով, որ իրենց ուժերը սպառվել են»։

Ֆուտբոլային վետերան Էամոն Դանֆին պահանջեց մարզիչ Հեյմիր Հալգրիմսոնի հրաժարականը։

«Այն, ինչ տեսանք Երևանում, հատակն էր։ Ես դիտում եմ Իռլանդիային 1950-ականներից ի վեր, և սա ամենավատ պարտություններից մեկն է։ Մարզիչը պետք է հեռանա արդեն այս շաբաթ»։

Դամիեն Դելանին մանրամասնեց տակտիկական ձախողումները․

«Հայաստանը մեզ գերազանցեց ամեն ինչում՝ գնդակին տիրապետելուց մինչև ֆիզիկական ու հոգեբանական պատրաստվածություն։ Դաշտում հսկայական բացեր կային։ Մեր կիսապաշտպանները թույլ էին, պաշտպանությունը հետ էր քաշվում։ Հայաստանը ավելի վստահ ու տեխնիկապես լավ տեսք ուներ»։

Ռիչարդ Դանը հավելեց․

«Այս թիմը սովոր է պարտվել։ Չկա կիրք, չկա բնավորություն, չկա պայքարելու ուժ։ Մինչդեռ Հայաստանի ֆուտբոլիստները ամեն մետրից կռվում էին»։

Մարզչի խոսքերը

Հեյմիր Հալգրիմսոնը խաղից հետո խոստովանեց սխալները․

«Մենք բաց էինք պաշտպանության մեջ։ Սա իմ գալուց ի վեր ամենավատ տակտիկական ելույթն էր»։

Սակայն նրա խոսքերը չմեղմեցին քննադատությունը․ երկրպագուները և փորձագետները պահանջում են անհապաղ հրաժարական։

Երկրպագուների դժգոհությունը

Սոցցանցերում դժգոհությունները թափ էին առնում։

Մի երկրպագու հիշեցրեց, որ Հայաստանը խաղին դուրս էր բերել 13 ֆուտբոլիստ հայկական լիգայից․

«Իսկ մեզ մոտ Իռլանդիայի առաջնությունից ոչ ոք չկա։ Եվ մեզ հաղթեց մի թիմ, որը կիսով չափ կազմված էր տեղական լիգայի խաղացողներից»։

Սթիվեն Մաքքորին գրել է․

«Շեմրոկ Ռովերսը այս Հայաստանին ավելի արժանի դիմադրություն ցույց կտար։ Մենք ամոթ ենք»։

Բրայան Մակդոնալդը հավելել է․

«Հայաստանը կոնֆերենց լիգայի մակարդակի թիմ է, բայց մենք նրանց նմանեցրինք Բրազիլիային»։

Շեյն Դոլանը գրել է․

«Մարմնի լեզուն և նվիրվածությունը զզվելի էին։ Սա Իռլանդիայի հավաքականի ամենավատ ելույթներից մեկն էր»։

Մեկ այլ երկրպագու նույնիսկ պահանջեց փոխհատուցում․

«Ֆեդերացիան պետք է վերադարձնի բոլորի գումարը, ովքեր եկել էին Երևան այդ խայտառակությունը տեսնելու»։

Վստահության ճգնաժամ

Երևանում կրած պարտությունը ոչ միայն անհաջողություն էր, այլ կասկածի տակ դրեց Իռլանդիայի հավաքականի զարգացման ռազմավարությունը։ Մարզիչից մինչև ֆեդերացիա՝ համակարգի հանդեպ վստահությունը խորը ճգնաժամի մեջ է։

Ինչ նշանակություն ուներ հաղթանակը Հայաստանի համար

Իսկ Հայաստանի հավաքականի և ամբողջ հայկական ֆուտբոլի համար այս հաղթանակը թարմ շունչ էր։ Սա 2025 թվականի առաջին հաղթանակն էր մի շարք ծանր պարտություններից հետո՝ նորանշանակ գլխավոր մարզիչ Եղիշե Մելիքյանի ղեկավարությամբ։

Մելիքյանը սկսել է նոր էջ՝ փորձելով փոխել թիմի փիլիսոփայությունը։ Նրա համար այս խաղը ոչ միայն հաղթանակ էր, այլև հույսի նշան։ Նա և ֆեդերացիան, նախկին տարաձայնությունները մի կողմ դնելով, ցույց տվեցին միասնականության կարևորությունը։

Այս հաղթանակը հայկական ֆուտբոլի համար դարձավ հավատքի և համախմբման խորհրդանիշ։