«Մենք ընտանեկան ոգի ենք ստեղծել». Համլետ Մանուկյանը՝ ԵՎՐՈ-2026-ին Հայաստանի մուտքի, գործարանում աշխատելու և ֆուտզալի հանդեպ սիրո մասին.

Հայաստանի ֆուտզալի ազգային հավաքականը պատմության մեջ առաջին անգամ դուրս եկավ Եվրոպայի առաջնություն։ Որակավորման վճռորոշ խաղում մեր թիմը տպավորիչ հաղթանակ տարավ աշխարհի ուժեղագույն հավաքականներից մեկի՝ Ղազախստանի նկատմամբ (4:2)։ Այս պատմական հաջողության գլխավոր դերակատարներից մեկը Գամլետ Մանուկյանն էր։

Գամլետ Մանուկյանը Հայաստանի հավաքականի կազմում խաղում է 2019 թվականից։ 2025 թվականին մեր ընտրանին հասավ պատմական նվաճման՝ առաջին անգամ դուրս գալով Եվրո-2026։

Նախկինում Մանուկյանը հանդես է եկել Ռուսաստանի առաջնությունում, իսկ այժմ խաղում է Հայաստանի առաջնությունում՝ «Unisport» ակումբի կազմում և 23 գոլով զբաղեցնում է երկրորդ տեղը լավագույն ռմբարկուների ցանկում։

Sportaran.com-ը զրուցեց նրա հետ հաղթանակի, հույզերի և ֆուտզալում նրա ճանապարհի մասին։

– Գամլետ, պատմի՛ր, ինչ հույզեր ապրեցիր Ղազախստանի նկատմամբ հաղթանակից և Եվրո դուրս գալուց հետո։

– Աննկարագրելի հույզեր էին։ Կյանքում նման բան երբեք չէի զգացել։ Անսահման ուրախ եմ մեր հավաքականի, մեր երկրի, մեր ժողովրդի համար։ Ամբողջ աշխարհից աջակցության ուղերձներ էին գալիս։ Այս զգացումը ինձ հետ կմնա ողջ կյանքում, թոռներիս ու երեխաներիս եմ պատմելու այս մասին։

– Ի՞նչ արեցիր առաջին հերթին խաղից հետո։

– Զգեստարանում հայերեն երգերի տակ պարում էինք։ Հետո ամբողջ թիմով՝ մարզիչները, ֆուտբոլիստները, անձնակազմը, գնացինք ռեստորան՝ հաղթանակը տոնելու։ Բայց արդեն հաջորդ օրն հասկացանք՝ պետք է էլ ավելի շատ աշխատել, որպեսզի Եվրոյում արժանի ելույթ ունենանք։

– Ի՞նչ էիր զգում խաղից առաջ։ Նյարդայնանո՞ւմ էիր։

– Իհարկե, լարվածություն կար, բայց երբ սկսվեց խաղը, այն անհետացավ։ Բոլորս գիտակցում էինք, որ պետք է հաղթենք, որպեսզի խմբում զբաղեցնենք առաջին տեղը և խուսափենք փլեյ-օֆֆից։ Դաշտում տիրում էր փոխադարձ վստահություն, աջակցություն, կենտրոնացվածություն և, իհարկե, մեր երկրպագուների անհավանական էներգիան։

– Ո՞րն է Հայաստանի ֆուտզալի հաջողության գաղտնիքը։

– Նախևառաջ, այն ընտանիքի ոգին, որը ձևավորել ենք հավաքականում։ Մեծ ներդրում ունի նաև Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիան, նախագահ Արմեն Մելիքբեկյանը և փոխնախագահ Արսեն Նիկողոսյանը, ովքեր զարգացնում են ֆուտզալը։ Եվ, իհարկե, մեր գլխավոր մարզիչ Ռուբեն Աշոտի Նազարեթյանը և նրա շտաբը, ովքեր քայլ առ քայլ նոր մակարդակի բարձրացրին հայկական ֆուտզալը։

– Ինչպե՞ս հայտնվեցիր Հայաստանի ազգային հավաքականում։

– Առաջին անգամ հանդես եկա Ռումինիայի դեմ խաղերում, որտեղ պարտվեցինք 3:5 և 1:5 հաշվով։ Ինձ նկատել էին, երբ խաղում էի Ռուսաստանի բարձրագույն լիգայում՝ «Սպարտակի» դեմ։ Իմ դեմ խաղում էր Գարեգին Մաշումյանը, նա և մարզչական շտաբը հավանեցին իմ խաղը ու հրավիրեցին հավաքական։ Ես երեխայի նման երջանիկ էի, որը կոնֆետ է ստացել։

– Ասել ես, որ մինչ հավաքականում հանդես գալը գործարանում էիր աշխատում։ Որտե՞ղ։

– Այո, աշխատում էի, քանի որ իմ թիմի բոլոր խաղացողները տվյալ գործարանի աշխատակիցներ էին։ Աշխատում էի Եկատերինբուրգի Կալինինի անվան գործարանում (ԶԻԿ)՝ որպես թվային ծրագրավորմամբ հաստոցների օպերատոր՝ պատրաստելով բարձր ճշգրտության զինամթերքի մասեր։ Աշխատում էինք առավոտյան 07:30-ից 16:00-ը, հետո 17:00-ից 19:00 մարզվում էինք։

– Հիմա դեռ համատեղո՞ւմ ես ֆուտզալը աշխատանքի հետ։

– Ոչ, հիմա ամբողջությամբ կենտրոնացած եմ ֆուտզալի վրա։ Պետք է զարգանամ՝ հանուն հավաքականի և ակումբի։

– Վերջերս տեղափոխվեցիր Հայաստանի առաջնություն։ Ինչպե՞ս կգնահատես լիգայի մակարդակը։

– Առաջին 3-4 թիմերը բարձր մակարդակ ունեն, բայց մյուսներին դեռ պետք է աճել։ Կարծում եմ՝ ժամանակի ընթացքում առաջնությունը կզարգանա, և ֆեդերացիան անում է ամեն ինչ դրա համար։

– Ո՞վ է քո ամենամոտ ընկերը հավաքականում։

– Բոլորի հետ փորձում եմ կապ պահել, բոլորին հարգում եմ։ Ամենից հաճախ միևնույն սենյակում ապրում եմ մեր դարպասապահ Էմինի հետ, նա նույնպես «Unisport»-ում է խաղում։

– Քեզ մոտ երկրպագուներ կան։ Ո՞վքեր են նրանք։

– Այո, շատ են։ Բարեկամներս Եկատերինբուրգից, երկրպագուներ Ռուսաստանից, իմ ֆուտբոլային համայնքը՝ «Անի Հայաստան»-ը, և, իհարկե, Կալինինի անվան գործարանի աշխատակիցները, որտեղ ժամանակին խաղացել ու աշխատել եմ։

– Պատմի՛ր քո մասին. որտե՞ղ ես ծնվել, ինչպե՞ս ես սկսել ֆուտզալով զբաղվել։

– Ծնվել ու մեծացել եմ Եկատերինբուրգում։ 8 տարեկանից զբաղվում եմ ֆուտզալով, 10 տարեկանում միացա «Վիզ-Սինարա» ակումբի համակարգին։ Մի ամառ փորձեցի մեծ ֆուտբոլում հանդես գալ՝ «Ուրալի» կազմում։ Բայց 17 տարեկանում ընտրեցի ֆուտզալը, որովհետև հոգով ինձ մոտ էր հենց այս խաղը։ Ինչպես ասում են՝ ֆուտբոլը խաղում են փողի համար, իսկ ֆուտզալը՝ սիրո։

Գամլետ Մանուկյանն ու Հայաստանի հավաքականն արդեն պատմություն են կերտում, բայց ամենամեծ փորձությունը դեռ առջևում է՝ Եվրո-2026-ում ելույթը։ Ամբողջ սրտով երկրպագելու ենք մեր տղաներին։

Գամլետը նաև ակտիվ է իր Telegram-ալիքում։ Կարող եք բաժանորդագրվել և հետևել նրան։

Ֆուտզալի Եվրո-2026-ը կանցկացվի Ռիգայում և Կաունասում՝ հունվարի 16-ից փետրվարի 8-ը։ Մրցաշարին կմասնակցի 16 հավաքական։