Դմիտրի Գունկո․ «Հիասթափված եմ, որ «Ուրարտու»-ից ոչ ոք չի հրավիրվել Հայաստանի հավաքական»

Երևանի «Ուրարտու» ակումբի գլխավոր մարզիչ Դմիտրի Գունկոն սեզոնի վերջին խաղից հետո հիասթափություն հայտնեց՝ կապված իր թիմից ոչ մի ֆուտբոլիստի Հայաստանի ազգային հավաքական չհրավիրվելու հանգամանքի հետ։

«Ես հիասթափված և զարմացած եմ, որ Հայաստանի հավաքական չեն հրավիրվել մեր թիմի ոչ մի ֆուտբոլիստ։ Եվ ես հասկանում եմ հայկական ֆուտբոլի խորքային խնդիրները», – ասաց Գունկոն հետխաղյա մամուլի ասուլիսում։

Մարզչի խոսքերը մեծ արձագանք ստացան, հատկապես՝ հաշվի առնելով, որ «Ուրարտու»-ի մի քանի ֆուտբոլիստներ կարող էին օգնել հավաքականին ինչպես կարճաժամկետ, այնպես էլ երկարաժամկետ հեռանկարում։ Տեսնենք՝ ովքեր։

Ովքե՞ր «Ուրարտու»-ից արժանի էին հրավերի։

Խարիտոն Այվազյան (աջ պաշտպան)
Սեզոնի երկրորդ կեսում 22-ամյա Այվազյանը դարձավ «Ուրարտու»-ի պաշտպանության առանցքային խաղացողներից։ Հաշվի առնելով հավաքականի աջ պաշտպանների տարիքը՝ Գևորգ Օհանեսյան և Վարազդատ Հարոյան, շատ տարօրինակ է, որ ժամանակակից և հեռանկարային խաղացողը չի հրավիրվել։ Այվազյանը կարող էր ուժեղացնել մրցակցությունը հիմա և դառնալ հիմնական կազմի թեկնածու առաջիկա տարիների համար։

Էրիկ Պիլոյան (կենտրոնական պաշտպան)
Բազմաֆունկցիոնալ ֆուտբոլիստ է, կարող է խաղալ ինչպես կենտրոնում, այնպես էլ եզրին։ Արդեն հանդես է եկել հավաքականում։ 2024/25 մրցաշրջանում ցուցադրել է կայուն խաղ և առնվազն նախնական հրավերի արժանի էր։

Ժիրայր Մարգարյան (ձախ պաշտպան)
Չի զիջում Էդգար Գրիգորյանին, ով հրավիրվել է հավաքական։ Միգուցե մարզչական շտաբը նախընտրեց ավելի փորձառու խաղացողի, սակայն Մարգարյանը երկարաժամկետ հեռանկարում մրցունակ թեկնածու է։

Նարեկ Աղասարյան (հենակետային կիսապաշտպան)
Հիմնական կազմում է եղել գրեթե ամբողջ սեզոնում՝ խփելով 2 գոլ և կատարել 4 գոլային փոխանցում։ Մեկն է այն հազվագյուտ հենակետային կիսապաշտպաններից, ով կայունություն է ցուցաբերում և առաջադիմում։ Նրա բացակայությունը հատկապես ակնհայտ է՝ հաշվի առնելով այս դիրքի ֆուտբոլիստների պակասը հավաքականում։

Կարեն Մելքոնյան (հարձակվող)
Բազմաֆունկցիոնալության վառ օրինակ. երկու տարի առաջ խաղում էր որպես աջ պաշտպան, այժմ՝ թիմի լավագույն հարձակվող։ Սեզոնի երկրորդ կեսում դարձավ հիմնական կենտրոնական հարձակվող՝ խփելով 10 գոլ և կատարելով 2 գոլային փոխանցում։ Հավաքականում նախկինում խաղացել է, իսկ հիմա՝ իր կարիերայի լավագույն մարզավիճակում է։ Հաշվի առնելով հարձակման խնդիրները՝ անհասկանալի է, թե ինչու նա չի հրավիրվել։

Նիկոլաս Կալուկյան (հարձակվող)
Չնայած սեզոնի վերջում քիչ խաղաժամանակ ստացավ, Կալուկյանը ունի եզակի ֆիզիկական և տեխնիկական տվյալներ՝ համարոտ փոխանցումներ, օդային պայքար, խաղ դարպասից դեմքով։ Հավաքականի հայտացուցակում ընդամենը երկու դասական հարձակվող կա, և ոչ մեկը չունի նման ոճ։ Կալուկյանը կարող էր լինել տակտիկական տարբերակ դժվար հանդիպումների համար։

Էրիկ Սիմոնյան (կենտրոնական պաշտպան)
Լավ մեկնարկեց մրցաշրջանը, սակայն հետո դուրս մնաց հիմնական կազմից։ Նրա չհրավիրվելը հասկանալի է խաղային ռիթմի կորստի պատճառով։

«Ուրարտու»-ի խաղացողների բացակայությունը Հայաստանի հավաքականում իսկապես հարցեր է առաջացնում։ Թիմը ավարտեց մրցաշրջանը երրորդ տեղում, ցուցադրեց կազմակերպված ֆուտբոլ և ձևավորեց հետաքրքիր խաղացողներ։ «Ուրարտու»-ն այս մրցաշրջանում առավելագույն օգտագործած հայկական կազմ ունեցող թիմն էր, և այդ բոլոր խաղացողները ակումբի սաներ են։